• Wie had ooit gedacht dat er nóg een wedstrijdverslag over OVCS 1 geschreven zou worden? Serieus, lange lappen tekst lezen is tegenwoordig bijna een olympische sport – en daar doen we bij OVCS normaal niet aan. Maar goed, we wagen een poging. Want voordat de bal ook maar één keer rolde op 31-8, was er al genoeg gebeurd. Genoeg voor minstens drie seizoenen van een Netflix-docu. We nemen jullie mee door transfers, tranen, trainingen en natuurlijk… pils.

    Afscheid en tranen (en misschien een klein feestje)

    OVCS 4 sloot het seizoen op 25 mei netjes af met een overwinning op Caesar. Tweede plek, niet slecht! Maar helaas moesten we ook afscheid nemen van een aantal vaste gezichten. Yves en Rick Augustus vertrokken naar een andere club – officieel “om sportieve redenen”, maar insiders weten dat de bierprijzen daar met 20 cent goedkoper zijn. Dio, Jeroen en Kay kregen ineens een “druk sociaal leven” (we geloven er niets van) en Jorn moest door een zware blessure zijn schoenen definitief aan de wilgen hangen. We hebben ze allemaal uitgebreid bedankt – met speeches, pils en waarschijnlijk een foute playlist. De derde helft zal nooit meer helemaal hetzelfde klinken.

    Het legendarische Ardennen-weekend

    En toen kwam er nog een hoogtepunt: het befaamde teamweekend in de Belgische Ardennen. In een huis waar Gordon Ramsay nog een kookprogramma had kunnen opnemen, leefden wij drie dagen lang als koningen. Er werd gefeest, gevoetbald, gekajakt, geBBQ’d, en vooral: geouwehoerd. Het weekend bewees dat we niet alleen op het veld, maar ook op de dansvloer en in de kano een solide team vormen.

    De foto’s die wél geschikt zijn voor kinderen hebben we met zorg geselecteerd. De rest wordt alleen getoond als iemand ooit chantagemateriaal nodig heeft.

    Transferwindow Madness

    Toen begon het grote schuiven. Jeroen ‘de vliegende keep’ Burg en Rob ‘de keeperstrainert’ Martens sloten aan bij de technische staf, zodat Quint ‘de trainert’ eindelijk iemand heeft die hem kan tegenspreken. Stan Bertrand keerde terug uit het oude OVCS 1, Devon Stassen en Nanne Poiesz volgden al snel, en toen dacht iedereen: “nu zijn we wel compleet.”

    Fout gedacht. Want Collin Snijders, Ricardo ‘Foeks’ van der Plas en Floriaan Gruisen stapten óók nog binnen. Je zou bijna denken dat we Champions League gaan spelen met zoveel versterkingen. Het was een transferwindow waar menig profclub jaloers op zou zijn – al was onze transfersom meestal een krat pils en een vette handdruk.

    Zomerstop (lees: bierstop mislukt)

    In juni deden we vooral wat OVCS’ers het beste kunnen: seizoen afsluiten, boetes verzamelen en filmpjes scoren op festivals. De conditie was in die maand officieel verhuisd naar een ander lichaam. In juli ging de helft op vakantie: van camping tot resort, van Spanje tot Schinveld. En toen kwamen ze terug met verhalen over “gezonde voeding” en “uitrusten”, maar de Instagram-foto’s met sangria verraden iets anders.

    Op 19-8 stond iedereen weer fris op het trainingsveld. Of nou ja, “fris”… Quint besloot dat wachten zonde was en plande een week eerder al extra trainingen. Zijn argument: “conditie krijg je niet uit een pilsje.” Het hele team haatte hem op dat moment.

    De speech van Quint (zonder briefje)

    12 augustus: officiële seizoensopening in de kantine. Quint hield een gloedvolle speech – of eigenlijk een soort freestyle rap zonder beat. Het zorgvuldig voorbereide briefje lag namelijk nog in de printer thuis. Erica keek van achter de bar mee, zag de zweetdruppels van Quint en besloot wijselijk wat sneller drankjes in te schenken. Feyenoord op de achtergrond zorgde dat er in ieder geval íets boeiends te zien was.

    Training in de sauna

    Daarna begon de eerste training. Jeroen ‘de vliegende keep’ Burg leidde ons alsof we bij Oranje onder 21 zaten: sprinten, loopwerk, baltempo. Na vijf minuten hing de tong van de halve selectie al op de schoenen. Alsof dat nog niet genoeg was, stond de thermometer op 29 graden. Kortom: wij trainden in wat officieel een sauna met grasmat genoemd kan worden. “Voele zjweit” kreeg die avond een geheel nieuwe betekenis.

    De befaamde boetezitting

    Op vrijdag was er wéér training, maar de echte topper was natuurlijk de jaarlijkse boetezitting. Dat is bij ons heilig. Met een paar potten bier op tafel werd besproken wat dit seizoen wél en niet een boete oplevert. Voor de buitenwereld lijkt het een gezellig avondje discussiëren, maar insiders weten: dit is onze versie van de Algemene Beschouwingen. Met minstens zoveel gezeik, maar dan met betere drank.

    Na twee uur gelach, gesteggel en heel veel uitzonderingen was de kogel door de kerk: de boetepot is weer helemaal up-to-date. De conclusie is simpel: wat je ook doet, het kost geld.

    Kom kijken!

    En dan is het eindelijk zover: het seizoen 2025-2026 kan officieel beginnen. Aanstaande zondag meteen een stevige tegenstander: thuis tegen SVC 2000 3. Verwacht spektakel, zweten, en misschien zelfs wat voetbal. En anders is er altijd nog de nieuwe kantine, waar Bert en Erica met hun bekende lach achter de tap staan. Kom langs, drink een pils, en wie weet schrijf je volgend jaar zelf wel een verslag.